wtorek, 4 grudnia 2012

Bulla Innocentego II powstała dzięki staraniom arcybiskupa Jakuba ze Żnina. Dla naszych rozważań szczególnie ważne jest, że wyraźnie mówi się o Łowiczu, wsiach i ich mieszkańcach, konkretnych grupach ludności, które należą do arcybiskupa, poddane są jego jurysdykcji. W 1180 roku przyjęte są Statuty Łęczyckie, które odbierają księciu prawo zajmowania majątku biskupa po jego śmierci. Następne bardzo ważne przywileje Kościoła ograniczające władzę książąt w stosunku do posiadłości biskupich,  bezpośrednio dotyczące Łowicza, wydane są w 1215 roku przez Kazimierza księcia opolsko - raciborskiego, Konrada księcia mazowieckiego, Leszka Białego i Władysława Odonica. Niedługo potem w 1242 roku powstaje przywilej Konrada Mazowieckiego, który bardzo szczegółowo opisuje sprawy  ludności arcybiskupiej - mieszkańców dóbr łowickich. Dokonano wielkiego uporządkowania statusu prawnego ludności w dobrach łowickich. Do ludzi arcybiskupich dołączono część nowych mieszkańców, którzy osiedlali się tutaj, zagospodarowywali nowe tereny, wyłączając ich tym samym spod władzy księcia.
Ostatnim dokumentem potwierdzającym prawne zależności mieszkańców latyfundium łowickiego z Kościołem było wydane w 1757 roku potwierdzenie praw Prymasów Polski do  Księstwa Łowickiego i pełni władzy jurysdykcjonalnej włącznie do kary śmierci wobec tutejszej ludności. Wszystkie te działania biskupów, arcybiskupów, prymasów doprowadziły do zamknięci, wyizolowania mieszkańców Księstwa Łowickiego w zakresie prawa, któremu podlegali od okolicznej ludności. Powstała "jurysdykcjonalna" wyspa. Niespotykany pod względem szczelności granic i trwałości organizm. Na 1200- tu kilometrach kwadratowych zamknięto na wieki, jak na wyspie jej mieszkańców oddzielają od sąsiadów, od "reszty świata".